با وجود اینکه عشق وجود حقیقی نداره و از توخالی ترین وعده های بشری ست. با وجود اینکه عشق های زمینی تحت تاثیر عواملی مثل هورمون شکل می گیرند و اشکالی که از دوران کودکی از والدینمون بر روح و روانمون حک شده اند. با وجود اینکه عشق را هیچ هیکل حقیقی نیست

همچنان مردم مجذوب این مفهوم انتزاعی و بی شکل میشن. داستان های اون رو دنبال می کنن. شعرهای اون رو میخونن و سالهای بیشماری در اون غلت می خورن و بهش فکر می کنن. آدمهای بیشماری زندگی های بیشمارتری رو تباه می کنن.

همه ی اینها بخاطر مفهومی ست که حتی شکلی حقیقی نداره و به هیچ وجه قابل تعریف نیست.

این تاسف باره. دیدن انبوه ادبیات و تاریخی که سراسر کپه ای از دروغ و بی شکلی است.