آدمهایی که تصویر بزرگتری را پیش روی خو می بینند
و آدمهایی که به جزئیات تصاویر کوچکتر علاقمندند ..
اولی تو درک جزئیات پیش پاافتاده ها عاجزه و دومی تو فهم مدیریت زمان و بهترین تصویر زندگیش مثل عقب مونده ها عمل می کنه.
اولی ایده ها و آرمانها را میسازه و دومی زندگی را قابل تحمل تر میکنه.
هروقت آدمها یاد بگیرند که فقط میتونن جوابی رو دریافت کنن که درخواست کردن
دنیا جای بهتری میشه برای زندگی کردن، جایی منطقی تر و آرامتر ..
آدمها براساس امتیازاتی که از ما گیرشون میاد خودشونو بالا میکشن
نه بر اساس چیزایی که واقعا بدستش میارن!
+ اینجوری میشه که خیلی وقت ها گفتن این که '' من تو را دوست دارم'' آخرین جمله ای میشه که از دهانتون بیرون میاد!
هایکو جان
اگه زورت به کسی نمیرسه که حقتو ازش بگیری تو اولین فرصت فراموشش کن و خیلی سریع از اونجا دور شو
روزی که به تو فکر نمی کنم ...
شاید همان روزی است که دیگر بیدار نمی شوم
اگه حریفت از تو خیلی قویتر و بزرگتره بگذار تا آخرین مرحله ی مبارزه جلو بره ... اجازه بده تمام حرکات قهرمانانه شو انجام بده
زمانی که ضعف تو رو قبول کنه میتونه با یه حرکت کوچیک از پا دربیاد. این درست زمانیه که جهت سرنوشت عوض میشه.
+ درسته که آدم خوبا اکثرشون اینطوری می میرن و از میدون به در میشن ولی ما باید اون آدم خوبه ای باشیم که در آخر زنده میمونه.
هرگز به دشمن خودت پشت نکن ... شاید برای مدتی دوستانت رو تنها بگذاری ولی هرگز دشمنت رو در پشت سرت رها نکن ...
همیشه یه دلیلی هست برای شروع یه حرکت ... فقط باید پیداش کنید، یا بذارید اون خودشو نشون بده.
چرا تعداد فیلم هایی که راجع به نقاش ها ساخته میشه از فیلم هایی که راجع به نویسنده ها ساخته میشه کمتره؟ حتی از فیلم های زندگینامه ای کارگردانا، بازیگرا و باقی صحبتا هم کمتره!
تنهایی تان را دوست داشته باشید. بهش اجازه بدید به سراغتون بیاد و همه ی درهای ورود دیگر رو مسدود کنه. بهش اجازه بدید عرصه رو بر شما تنگ کنه و شما رو به ستوه بیاره. میدونید چرا؟ چون تابحال از دیدن چهره ش داشتید فرار میکردید و حاضر به گفتگوی رو در رو نبودید. برای همینم به ستوه میایید.
بعد نوشت؛ یک لگد هم بزنید به انهایی که خصمانه و لجوجانه به تنهایی شما خیره شده اند و میخواهند بزور در این فضای کم حجم خودشان را بچپاننذ.
مهربانی در این دنیا مساله ای کاملا لوث و بی اهمیت است. از این نظر که تنها مثل سسی خردل روی ساندویچ فلافل است که وقتی به دهان می گذاری طعمی متفاوت از نخود را تجربه کنی. مثل آخرین تکه ی درسته ی توت فرنگی خوش رنگ روی بالاترین و نهایی ترین قطعه ی کیک سرد و بی روح خامه زده ...
وقتی مسن تر می شویم وقتی اندام هایمان فرتوت تر می شوند و از ترشح بیش از حد و دیوانه وار هورمون های زیستی باز می مانند آنوقت است که قوه ی عقل از هدایت شدن توسط این مواد شیمیایی لعنتی فیزیولوژیک آزاد می شود و همان چیزی را می بیند که باید ببیند. اینطوری می شود که یک نفر می نشیند و یک طومار من باب فضیلت پیری و فرسودگی می نویسد.
البته بجز آلزایمر و بی اختیاری و بی دندونی و باقی صحبت ها که بنظرم اکثرا حاضرا عطاشو به لقاش ببخشن!
وقتی داری چیزی رو ارزو میکنی از درونت اونو بخواه نه از دنیای بیرون.
اگه خدایی هم وجود داشته باشه احتمالش خیلی بیشتره که درون ما زنده باشه تا اینکه با خیره شدن به
اتمسفر بیرون بشه پیداش کرد.
باید سخت بود و بی رنگ و بلندقامت.