بعضی دردها صورت مسأله دارند. توی کمک درسی های گام به گام چاپ شده اند. برای همین هم هرکسی آنها را می شنود از قبل یک عکس العمل قالبی را در خودش تشخیص می دهد و شروع می کند.

بعضی وقتها نمیفهمم آدمها چطور کلماتشون رو جرأت میکنن انتخاب کنن. چطور جرأت انتخاب عکس العمل هایشان را دارند و مسائل را نسبت به اون چیزی که واقعا هست عوض می کنن.

آدمها چطور با اطمینان عمق فاجعه درونشون رو تحلیل می کنن؟