اکثر پیج های اینستاگرامی به طرز مفتضحانه ای سرشار از دروغ اند. مخصوصا وقتی اون اشخاص رو از نزدیک بشناسی متوجه میشی فاصله زیادی بین شات های خوشرنگ و فانتزی عکسهایی که پست میکنند و زندگی بهم ریخته ای که پشتش هست وجود داره. کپشن های مجاز روزمره بقدری محدودیت کلمات دارند که آدمها هم به همون ترتیب در همون حد فکر میکنند. صحبت میکنن. دیگه بیشتر از یه حدی نمیشه حرف زد. نمیشه مث فیلم پیش از غروب یکیو پیدا کنی و تا صبح باهاش تو شهر بچرخی و آسمون و ریسمون رو بهم ببافی. همین باعث میشه آدم فک کنه اقلا اینجا واقعی تره. عکسی نیست ولی نوشته هامون خود واقعی ماست. هرچقدر بهم ریخته ولی همونی رو میگیم که هستیم.